Author :
Abstract
Bu çalışma, karşıtsal çözümleme yöntemini merkeze alarak Arapça ve İngilizcedeki bağlaçlı tümce yapılarını, özellikle tümceleri birbirine bağlama kapasiteleri ve karakteristik özellikleri üzerinden incelemeyi hedeflemektedir. Araştırmada, her iki dilin söz dizimsel farklılıklarına rağmen, bağlaçların üstlendiği mantıksal işlevlerin büyük oranda paralellik gösterdiği tespit edilmiştir. Arapçada atıf harfleri olarak tanımlanan unsurların, tümceler arasında sadece şeklî bir uyum kurmakla kalmayıp aynı zamanda konuşmacının maksadını en ince ayrıntısına kadar aktaran birer belagat unsuru olarak işlev gördüğü belirlenmiştir. İngilizcede ise bağlaçlı tümce yapısının, hiyerarşik bir fark olmaksızın eşit statüdeki iki veya daha fazla ana tümcenin birleşimiyle oluştuğu ve bu yapıların gramer kaynaklarında işlevsel bir metodolojiyle standardize edildiği görülmüştür. Çalışma sonucunda, ilgili yapıların semantik açıdan büyük ölçüde örtüştüğü ancak biçimsel düzeyde belirgin farklılıklar gösterdiği ortaya konmuştur. Elde edilen bulgular, dil öğrenenlerin yabancı dilde tümce kurma mantığını kavramalarına yardımcı olmayı ve özellikle Arapça öğretiminde İngilizcedeki gibi daha sistematik ve karşılaştırmalı yaklaşımların kullanılmasının gerekliliğini vurgulamaktadır.
Keywords
Abstract
This study aims to examine the compound sentence structures in Arabic and English through a contrastive analysis method, specifically focusing on their capacity to connect sentences and their characteristic features. The research identifies that despite the syntactical differences between the two languages, the logical functions undertaken by conjunctions show a great deal of parallelism. It is determined that the elements defined as letters of coordination (atf) in Arabic architectural linguistics do not merely establish a formal harmony between sentences, but also function as elements of eloquence (balagha) that convey the speaker’s intent to the listener thoroughly. In English, it has been observed that compound sentence structures are formed by the combination of two or more main clauses of equal status, without any hierarchical distinction, and that these structures are methodologically standardized in grammatical sources. As a result of the study, it is revealed that the relevant structures overlap significantly from a semantic perspective but show distinct differences at the formal level. The findings emphasize the importance of helping language learners grasp the logic of sentence construction in a foreign language and highlight the necessity of using more systematic and comparative approaches in Arabic instruction, similar to those used in English.
