Author :
Abstract
Bu çalışma, performans sanatı bağlamında kullanılan ham kilin ontolojik statüsünü inceleyerek, malzemenin pasif bir araç olmaktan çıkıp üretim sürecine etki eden etkin bir maddesel aktöre dönüşümünü ele almaktadır. Geleneksel hilemorfik üretim modelinin aksine, performans sanatında kil; sanatçı bedeni, mekân ve zaman ile birlikte işleyen ilişkisel bir süreç içinde değerlendirilmektedir. Bu doğrultuda çalışma, süreci yönlendiren bir eyleyen olduğunu ileri sürmektedir. Araştırma, yeni materyalist yaklaşımlar ve fenomenoloji çerçevesinde, malzemenin eylemliliğini ve beden ile madde arasındaki karşılıklı etkileşimi tartışmaktadır. Nitel araştırma yöntemi kapsamında literatür incelemesi ve çağdaş performans örneklerinin yorumlayıcı analizi gerçekleştirilmiştir. Seçilen sanatçı pratikleri üzerinden kilin haptik etkileşim, kimliğin maddesel dönüşümü, bedensel iz üretimi ve geçicilik boyutları ele alınmaktadır. Özellikle ham kilin performansa dâhil edilmesi, seramik malzemenin kalıcılık temelli geleneksel konumunu sorgulamakta ve yapıtı sabit bir nesneden ziyade beden, malzeme ve zaman arasındaki ilişkiler içinde sürekli yeniden kurulan bir süreç olarak tanımlamaktadır. Bu bağlamda çalışma, performans sanatında kilin aktif bir maddesel özne olarak yeniden düşünülmesini önermektedir.
Keywords
Abstract
This study examines the ontological status of raw clay used in the context of performance art, addressing its transformation from a passive tool into an active material actor influencing the production process. Unlike the traditional hieroglyphic production model, in performance art, clay is considered within a relational process that operates in conjunction with the artist's body, space, and time. Accordingly, the study argues that it is an agent that directs the process. The research discusses the agency of the material and the reciprocal interaction between body and matter within the framework of new materialist approaches and phenomenology. A literature review and interpretive analysis of contemporary performance examples were conducted within the scope of qualitative research methods. Through selected artist practices, the haptic interaction of clay, the material transformation of identity, the production of bodily traces, and the dimensions of transience are examined. In particular, the inclusion of raw clay in performance questions the traditional position of ceramic material based on permanence and defines the artwork not as a fixed object, but as a constantly reconstructed process within the relationships between body, material, and time. In this context, the study proposes a rethinking of clay as an active material subject in performance art.
